امروز یا دیروز سالگرد مرگ جلال ال احمد بود. یاد احمد محمود افتادم...یاد اسماییل فصیح  یاد ثریا در اغما .یعنی جای اینا کسی میاد دوباره؟ البته فرار نیست که زندگی تکرا بشه ولی کسانی میان که برا خودشون سبک و سیاقی داشته باشن و جوونا رو بکشن سراغ رمان و ادبیات؟ یعنی جای تولستوی کسی اومد؟ جای داستایقسکی؟ جای تورگینف؟

این منابع دیجیتال هم برای خودش دنیایی داره حالا چه کتاب و چه مقاله  یعنی یه شرکت هایی هستن که اینارو از انتشاراتی های خارجی میخرن و بعد به مراکز اموزش عالی میفروشن و اونا هم این منابع رو در اختیار محققان قرار میدن. یعنی دیگه لازم نیست شما برید دم کتاب فروشی و کتاب مورد نظرتون رو بخرید.طرف مینویسه بعد هم حتما اسکن میکنه  و امتیازشو میفروشه مثلا به یا ناشر اینترنتی..خلاصه اینکه دنیای مجازی همه چی داره برا خودش حالا نمیدونم که مثلا اون محق میتونه از کتاب یا مقاله پرینت بگیره و بده به افراد دیگه یا نه، که اگه اینکارو کنه خوب شاید یه عده دیگه به اقای ناشر پول ندن برا دسترسی به اون منابع.همه چیزدر دنیای مجازی هم ساده هست و هم تقریبا پیچیده.

۲.اراسموس:  "من میفهمم که حکومت مطلقه پاپ در رم ،به شکل کنونیش بلای عالم مسیحیت است ولی نمیدانم ایا صلاح است که این زخم چرکین را علنا بشکافیم؟"

۳. مولوی:   ای بریده آن لب و حلق و دهان...............کو کند تف سوی ماه اسمان

راستی به نظر شما آدم متظاهر و ریاکار چقدر میتونه کثیف باشه و چقدر میتونه کثیف کاری کنه و چقدر میتونه فاسد کنه همه چیزو...واقعا شما وقتی یه ادم اینجوری بیبینین دلتون میخواد سرتون رو به کجا بکوبین؟

.خانه ای که پنجره ندارد یا درش باید همیشه چهارطاق باز باشد یا

عاقبت دفترش یسته و خودش شکسته میشود

 الف:هزارن سال نیز که بگذرد از مرگ/ اما هر بار که می آید ادم را غافلگیر میکند. و ما دوباره غافلگیر شدیم به شبی که همه چیز گرد امده  بود تا جشنی متولد شودو خاطره ای بازخوانی شود و یاد هایی زنده شوند و به ناگاه همه چیز کن فیکون میشود..باز مثل صاعقه امد مرگ. باز هم بی خبر. باز هم غافلگیر شدیم.و لبخندها ماسید بر لب،بغض ها به ناگاه سر براورده به اشک مینشینند و تا صبح باران می بارد.

پ: من حوصله هر کسی را ندارم اما همیشه حوصله نرگس را داشتم. برای همین همیشه از حال و احوالش باخبر میشدم. از اینکه میدیدم دختری اینچنین تشنه ی دانستن و خواندن و بزرگ شدن است ذوق زده میشدم . نه اینکه نرگس تنها باشد و دیگرانی نباشند اما مثل نرگس کیمیایند در جامعه ما و تازه باشند من کجا میتوانستم پیدایشان کنم؟ و حالا شده بود دوست ما. یعنی دوست من.  میگویم: " زندگی، نرگس می اید؟" زندگی میگوید: " می اید" بلند میشویم و با ماشین میرویم دنبال نرگس که این ادم سربه هوا حیران نشود میان خیابان و ماشین ها برایش بوق نزنند!!  میرویم سر قرار. مثل همیشه نیم ساعت دیر میکند. از بالای پل عابر پیاده که عبور میکند من میبینمش. به زندگی میگویم" اوناهاش" میروم جلوتر. نرگس می اید. با قدی بلند/ روسری که تقریبا به سر نداشت/ و ارایشی که زیباترش کرده بود از همیشه. موهای فری که کمی روشن بود و لبخندی که بی ریا همیشه تو را میهمان میکرد.  با زندگی روبوسی میکند. با هم دست میدهیم و میگویم: " چه خوشگل شدی"  میگوید: " شدم؟؟"  و اینه را در میاورد و به خودش نگاه میکند و ریز ریز با زندگی میخندند. میگویم: " خوشگل شدی و اگر باور نمیکنی بزار پیاده ت کنم تا ببینی چند تا کشته مرده میزاری رو دست پزشکی قانونی امروز" با هم میخندیم. به خانه میرسیم. اول میرود سراغ کتابخانه و هنوز یک به دو نرسیده  سوال میکند: " تازه چی خوندی؟" خنده ام میگیرد. برای اینکه تازه چیزی نخوانده ام اما کتابی را شش ماه است که در دست دارم. اسمش را میگویم "تاریخ روشنفکری غرب" میخندد که " ای بابا اینو که سه ماه پیش هم داشتی میخوندی" نرگس روز به روز میخواند! هفته به هفته نو میشد! نرگس همیشه جدید بود برای من و برای ما و من با اینکه حوصله ادمیزاد ندارم اما حوصله نرگس را همیشه داشتم. انروز حرف زیاد زدیم از همه چیز از همه جا از رویاهای نرگس تا وافعیت های زندگی اما میان کلامش چیزی را پنهان میکرد. غمی بود میان چهره ی پر اب و رنگش. پشت چشمانش که بر ق میزد رودی از غصه روان بود.زیاد نمیرویم به سمت اینکه بخواهیم بگوید، چرا که خود میدانست کجا بگوید یا نه.زیاد گپ میزنیم. شوخی میکنیم.میخندیم.سه تایی مینشینیم روی تخت.خیلی تلاش میکنم تا رویاهایش را کمی به واقعیت زندگی نزدیک کنم. شام میخوریم و نرگس باید برود خانه یک دوست. اصرار میکنیم که بماند اما میگوید که ان دوست به او نیاز دارد،پس میرود! من و زندگی او را میرسانیم. همه راه را میخندیم و همه راه او از ما معذرت خواهی میکند.قول میگیرم که زود به زود به ما سر بزند اما میدانستیم که این کار را نمیکند برای اینکه اصلا حواس ندارد و کارهای مهمتر دارد. ادمهایی که باید به انها برسد! ادمهایی که یکی با مرگ جسمی دست و پنجه نرم میکند و دیگری با مرگ روحی! نرگس میرود و سال نو میشود شبی که ما راهی...

 این روزها مثنوی میخوانم .دفتر دوم مثنوی

 (دزدیدن مارگیر ماری را از مارگیر دیگر)

دزدکی از مار گیری مار برد...............زابلهی آن را غنیمت میشمرد

وارهید ان مارگیر از زخم مار.............مار کشت آن دزد او را زار زار

مارگیرش دید پس بشناختش.................کفت از جان مار من پرداختش

در دعا میخواستی جانم ازو...................کش بیابم مار بستانم از او

شکر حق را کان دعا مردود شد..............من زیان پنداشتم و ان سود شد

بس دعاها کان زیانست و هلاک............وزکرم می نشنود یزدان پاک

1.همه چیز زود میگذرد. انگاری همین دیروز بود .حالا چند روز دیگر باید بروم چهلم پیرمرد.آدم باورش نمیشود .مرگ نه تنها هر لحظه شاید ما را به آغوش بکشد بلکه زود هم شاید فراموش شویم. نمیدانم سنگ قبر را سفارش داده اند یا نه. دوست داشتم نوشته ی سنگ قبر را مینوشتم ولی فی الواقع حوصله ندارم. گفته بودیم همه خرج شام و پذیرایی را بدهند به آدم های مستحق ولی بستگان نزدیک موافقت جدی نکردند.ای کاش اینطور میشد.

2.دو  روز قبل روز  مادر هم  بود . وقت نکردم به مادر زنگ بزنم حتی. از دست خودم ناراحتم. حالا هم که میخواستم تلفن بزنم خبر دار شدم که رفته است سفر. عجب فرزندانی هستیم ما.

3.از دیشب تا حالا یک ریز مثنوی میخوانم. مثنوی خواندم گرفته است. اما شعر حافظ میان ذهنم میرقصد :

عیب درویش و توانگر به کم و بیش بد است ...  کار بد مصلحت آنست که مطلق نکنیم

رقم مغلطه بر دفتر دانش نزنیم  ....     سر حق بر ورق شعبده ملحق نکنیم

آسمان کشتی ارباب هنر میشکند.....تکیه ان به که براین بحر معلق نکنیم

*فکرکنم ابیاتش را جا به جا نوشتم. هوش و حواس نیست.

چشم بر هم نگذاشته ام تمام شب را.  پلک نزده ا م. نفس به نفس مردم را میدیدم. امروز را مرور میکردم.حالت تهوع دارم. سیگار و گرسنه گی.  آمار کثیف ترین درسی بود که میخواندم. ما کجای آماریم؟ من کجا بودم؟ تو کجا بودی؟ مادر من کجا بود؟ پدر و برادرت کجای امار بودند؟ راستش من فقط به این فکر میکنم که بازی بزرگ تر از رویاهای کوچک من و تو  بود.حتما خدا بهتر میداند.و خدا همیشه بهتر میداند.